หนังสือ วยาการศตกะนี้ ต้นฉบับเดิมเป็นอักษรขอมจานในใบลาน ต้นฉบับเดิมน่าจะได้มาจากลังกาในสมัยรัชการที่ ๓ ซึ่งในคราวนั้นพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ส่งสมณทูตไปลังกาครั้งแรก และพระสังฆนายกฝ่ายรัมมะวงศ์เมืองคาฬุ ได้ให้หนังสือภาษาสันสกฤตเป็นการส่วนตัวแก่พระอมระ(พระอมราภิรักขิต (เกิด) เวลานั้นยังเป็นพระปลัดของพระธรรมการ (สุข) เมื่อเป็นตำแหน่งพระญาณรักขิต อยู่วัดบรมนิวาส)
กรมพระยาดำรงราชานุภาพ สภานายกหอพระสมุทรวชิรญาณ ได้สันนิษฐานไว้เมื่อ พ.ศ. ๒๔๖๗ ว่า หนังสือวยาการศตกะนี้ได้มาจากลังกาตั้งแต่รัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว(รัชกาลที่ ๓ ได้ผ่านการชำระโดย พราหมณ์ มุ. กุปปุสสวามี อารย. และพระวินิจวรรณการ(แสง สาลิตุล) เปรียญ เป็นผู้แปล ผู้ชำระหนังสือนี้ชี้แจงว่า หนังสือวยาสศตกะที่มีชื่อในบัญชีต่างประเทศนั้นเคยเห็นในอินเดีย แต่เป็นสุภาษิตทางศาสนาพราหมณ์ พระวยาสมหาฤษีเป็นผู้แต่งไว้ หนังสือวยาการศตกะนี้เป็นสุภาษิตทางพุทธศาสนา และเป็นคนละฉบับกับวยาการศตกะที่เป็นของศาสนาพราหมณ์
จึงเป็นไปได้ตามทัศนะของกรมพระยาดำรงราชานุภาพ ที่กล่าวไว้ว่า “นักปราชญ์คนใดคนหนึ่งในลังกาทวีปที่นับถือพุทธศาสนาจะเอาหนังสือวยาสศตกะของพราหมณ์มาแก้ไข ที่ไหนความเป็นสามัญใช้ได้ไม่ขัดกับทางพุทธศาสนาก็คงไว้ ที่ไหนไม่ตรงก็แก้ไขเข้าหาพุทธศาสนา เมื่อดัดแปลงแก้ไขแล้วจึงเลยเปลี่ยนชื่อว่า วยาการศตกะ คงคำ ศตกะ อันแปลว่าร้อยบทไว้ เปลี่ยนชื่อวยาสมหาฤษีเป็นวยาการ ซึ่งถ้าจะแปลความก็ว่าดัดแปลงนั้นเอง”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น